Archiwum styczeń 2009


sty 09 2009 timora ora ora
Komentarze: 4

- Interesujące. Każda z nas ma jakąś moc, która została zainspirowana naszym zachowaniem w Polsce. -  stwierdziła Patrycja.

 - Interesujące?! To jest bezbłędne! Jestem tylko ciekawa czemu TY przepowiadasz przyszłość. Przecież nigdy nie wierzyłaś w takie rzeczy.

 - To najwyraźniej musi pozostać tajemnicą. Przynajmniej dopóki nie zrobimy tego o czym mówiły te olbrzymie króliki. Na razie możemy tylko przypuszczać i snuć domysły. - Rzekła Zosia kończąc śniadanie.

 Dziewczęta ruszły dalej. Minęło południe, a przyjaciółki nadal szły. Najsampierw Ania, która torowała ścieżkę bez szkód na przyrodzie, za nią szła Zosia, która zastanawiała się, dlaczego ona dźwiga namioty, a pochód zamykała Patrycja, która miała ochotę zaglądnąć do torby, którą niosła Zosia. Dziwna rzecz, ale żadna z nich nie czuła zmęczenia, jak to było podczas marszu z Nazz'em i Rabittem. Jednak nie zastanawiały się nad tym faktem. Przeszły tak cały dzień i dopiero, gdy zmierzchało rozłożyły obóz. Ania, która dopiero teraz poczuła się zmęczona i Zosia, która wyrzucała dziewczynom zwalenie na nią całego bagażu poszły szybko spać. Jednak Patrycja obawiała się zasnąć ponownie. Bała się, że znów przyśni jej się coś strasznego. Leżała pod śpiworem i słuchała odgłosów wichury. Myślała nad sparawami z przeszłości.

 Dawno temu, nim go znienawidziła, ojciec mówił jej, że nic nie dzieje się bez powodu. Mówił, że jeśli zrozumie mowę wiatru odkryje się przed nią kawalątek przeszłości lub przyszłości. Trzeba tylko chcieć, pozwalając, by pragnienie zawładnęło całą duszą. Ale krótko potem zostawił ją i matkę. Mama wkrótce stanęła na nogi i bieda im nie groziła, jakkolwiek dziewczynka nadal nienawidziła ojca. Nawet teraz, po tylu latach czuła palący gniew w sercu.  Pati z nagła uspokoiła się. Nawet nie wiedziała kiedy usnęła.

 Śniła o tym, co było dawno, dawno temu. Widziała łąki pokryte bujną trawą, widziała jednorożce pochylone nad wonnymi kwiatami. A w oddali nad zamkiem z kryształu, nad najwyższymi górami latały białe smoki. Słońce wstawające w oddali zdawało się uśmiechać. Coś mówiło  blondynce, że patrzy na Fantazję zanim pojawiła się tam czarownica.

 Tymczasem Ania obudziła się ze snu. Przeciągnęła się i wyjrzała na zewnątrz. Zobaczyła, że coś porusza się w krzakach. Poszła do namiotu Zosi i wyjęła z torby rudzielca małą latarkę. Tak uzbrojona ruszyła w stronę krzewów. Odgarnęła je i zaświeciła latarkę. Nie działała. Zmartwiła się.

  ,, - Jak mam zobaczyć cokolwiek, skoro nie mogę zapalić głupiej latarki!" - Nagle pojawiły się wokół niej małe, świetliste istotki śmiejące się rozkosznie. Jedna z nich odezwała się do oniemiałej dziewczyny.

 - Witaj! Jestem Dalia, a ty jesteś pewnie jedną z Wybranek, bo tylko one mogą nas wezwać w potrzebie.

 - Nie jestem żadną wybranką! - powiedziała Ania, gdyż nie lubiła się wywyższać.

 - A możesz robić coś, czego nie umiałaś w twoim świecie?- Spytała Dalia.

 - No, niby tak. - Rzekła rozkojarzona dziewczyna. Dalia i reszta pokrewnych jej istot zaśmiała się słodko.

 - No to widzisz. I uprzedzając Twoje pytanie: tak, jesteśmy wróżkami. W tych krzakach czaił się elf.

 - Elf? Prawdziwy elf ze spiczastymi uszami?- Zapytała z niedowierzaniem Ania.

 - Tak, ale elfy to nie są uprzejme stworzonka. Myślą o tylko o tym, jak zrobić komuś szkodę. Kiedyś były inne. Kiedyś wszyscy byliśmy inni. - Zakończyła ze smutkiem wróżka.

 - Czyli mam się wystrzegać elfów?- spytała Ania w celu odwrócenia uwagi od smutnego tematu.

 - Tak, chyba, że Ci powie, że jest czarną owcą w rodzinie. Pozostałe elfy nazywają ich ,,wykoleńcy". Tylko oni są jak elfy w wszych powieściach.- Wyjaśniła Dalia.

 - A w krzakach czaił się wykoleniec czy normalny elf?- Spytała z ciekawością brunetka.

 - Te zwykłe elfy nazywają same siebie ,, Pokoleńcy". A w krzakach znajdowała się wykoleńczyni. Ponieważ już nas nie potrzebujesz odlecimy. - Powiedziała Dalia.

 - Żegnaj, ludzka wybranko! - krzyknęła wróżki i ruszyły w swoja stronę. Ania zaczekała aż odlecą i odeszła do namiotu zastanawiając się nad całym

światem.

welt

sitibak : :
sty 09 2009 nysa
Komentarze: 1

Zabytki Nysyhahaha 

- Fontanna Trytona :
      Najwydatniejszym przykładem naśladownictwa tendencji epoki renesansu, a później baroku jest powstała w Nysie w latach 1700 - 1701 Fontanna Trytona, wzorowana na rzymskiej "Fontanna del Tritone" z 1637r. O celu obranym przez jej fundatorów świadczy napis nad herbem: "S.P.Q.N." - "Senatus PopulusqueNissiensis" co znaczy: "senat i lud nyski" (starożytni Rzymianie zwyczajowo umieszczali na budowlach napis S.P.Q.R. - "SenatusPopulusque Romanus" - czyli "senat i lud rzymski").

 

- Wieża Ziębicka :
      Wieża przybramna, czworoboczna, stojąca dziś samotnie. Wieża Ziębicka z XIV wieku o wysokości 42 metrów. Zwraca uwagę
wmurowanym lwem, trofeum mieszczan nyskich z Ziębic z czasu ich wyprawy na niezgodnych sąsiadów w XVI wieku.

 

- Wieża Wrocławska :
      Wieża przybramna, czworoboczna, stojąca dziś samotnie.
Zwraca uwagę późniejszą renesansową koroną.


 

- Kościół Piotra i Pawła :
      Barokowy kościół św. Piotra i Pawła wraz z zespołem budynków klasztornych został wzniesiony w latach 1719-30 przez bożogrobców-miechowitów po spaleniu ich dawnej siedziby na Starym Mieście. Budowniczym kościoła był Węgier Michał Klein. Polichromia wewnętrzna, a przede wszystkim freski na sklepieniu wykonali bracia Schefflerowie.

 

- Kościół Wniebowzięcia :
      Barokowy kościół Wniebowzięcia przy Rynku Solnym to kościół wybudowany dla jezuitów, wzniesiony przy jezuickim klasztorze, wybudowanym w latach 1669-73. O budowie kościoła zadecydowała inicjatywa i fundacja biskupa Karola Ferdynanda Wazy, królewicza polskiego. Wzniesiono go w latach 1688-92 już po śmierci fundatora.

 

- Dom Wagi Miejskiej :
      Dom Wagi Miejskiej został zbudowany w 1602 roku w stylu północnego renesansu. W dwuarkadowym podcieniu mieściła się urzędowa waga towarowa. Budynek, zniszczony w ostatnich działaniach wojennych, został odrestaurowany w 1955 roku. Mieści obecnie Miejską Bibliotekę Publiczną.

  

- Studnia :
      Piękna Studnia z kutą kratą z 1686 roku ze zrekonstruowanym dwugłowym orłem.

  

- Ratusz dawniej i dziś w budowie :

 
 
  


- Państwowa Szkoła Muzyczna :
      Naprzeciw Carolinum po drugiej stronie Rynku Solnego wznosi się zabezpieczone do rekonstrukcji Collegium św. Anny. Jest to dawne jezuickie seminarium, później bursa, sprzed wielkiej rozbudowy Carolinum przez Karola Wazę. W roku 1962 władze partyjne i miejskie postanowiły przeznaczyć na szkołę muzyczną i ognisko zniszczony działaniami wojennymi zabytkowy budynek "Kolegium Św. Anny". W dobie obecnej w budynku tym mieści się Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Witolda Lutosławskiego!

 

 

pelit

sitibak : :